صدای معلم

حتماً شما هم با من هم عقيده هستيد که از زمان مکتبخانه ها تا امروز و حتی در دانشگاه ها، طريقه ی نشستن در کلاس های درسی خيلی تفاوت نکرده است. هنوز هم به يک شيوه  و آن هم روبروی تخته و رو به معلم می نشينيم تا او چيزی بگويد و يادداشت کنيم.

      دوستانی که با درس و روش تدريس آشنایی دارند می دانند که شيوه های گوناگونی برای نشستن در کلاس، بسته به نوع فعاليت آموزشی و تعداد فراگيران و اهداف درس تعريف شده است. از شيوه ی نشستن مانند حرف یو در انگلیسی و یا نشستن مانند حرف وی و یا شیوه ی گروه گروه (مانند میز گردهای چند نفره ی مجزا) و شیوه ی نشستن حلقوی و دست آخر هم همان شیوه ی سنتی خودمان را می توان به عنوان اصلی ترین روش های چیدن صندلی ها ی کلاس برا ی نشستن نام برد. همه ی  این ها محاسن و معایبی دارند.

     شیوه ای که انتخاب خواهید کرد بستگی به هدف شما دارد. آیا کار گروهی دارید که باید بحث صورت گیرد؟ آیا جلسه؛ در مورد موضوعی حساس بحث می کند؟ آیا کلاسیک و رسمی است؟ تعداد شرکت کنندگان زیاد است یا گروه اندکی در کلاس خواهند بود؟ همه ی این ها نقشی مهم درتصمیم گیری معلم ایفا می کند. با توجه به مشکلات موجود در مراکز آموزشی آیا معلم حق دارد که صندلی های کلاس را به دلخواه خود تغییر آرایش دهد؟

به نقل از یادداشت های یک معلم(دکتر محمد کمالی)

{با کمی تغییر}

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم دي 1384ساعت 1:28