صدای معلم

وقتی که امت من از مسؤلیت دو فریضه ی امر به معروف و نهی از منکر شانه خالی کردند و آن را به یکدیگر واگذار نمودند، حتماً بدانند با هلاکت و عذاب الهی روبرو خواهند شد. امام رضا (ع)

برای آمر به معروف بودن و ناهی از منکر شدن ابتدا باید معروف و منکر را شناخت سپس شرایط آن را داشت.

به نظرشما معروف چیست؟ منکر کدام است؟  شرایط امر به معروف و نهی از منکر چه می باشد؟  

آیا قیامی که امام حسین(ع) خود، خانواده، یاران و در یک کلام تمام عزیزانش را قربانی کرد جز برای اصلاح امت و دین جدش رسول الله(ص) بود؟

 پس از گذشت سالیان دراز از این واقعه ی تاریخ ساز، در جامعه ی خود شاهد بروز رفتار های خلاف منطق و شرع در مراسم سوگواری از جمله سوگواری امام حسین(ع)هستیم.

به عنوان مثال: تشبه مرد به زن حرام است؛ ولی ما  در مراسم شبیه خوانی، شاهد ایفای نقش حضرت زینب(س) و دیگر زنان، از سوی مردان هستیم که حتی با لباس زنانه نیز صورت می گیرد.

یا آسیب عمدی به بدن در شرع مقدس اسلام حرام است؛ ولی در برخی مراسم عزاداری می بینیم عزاداران عزیز گاهی بدن خود را برهنه کرده و با شدت زنجیر می زنند. (همان طور که خوشبختانه با درایت علما، مسأله ی قمه زنی در ایران تا حدود زیادی منتفی شده، با ادامه ی این گونه تدابیر می توان از دیگر رفتارهای مشابه نادرست جلوگیری کرد.)

نمونه ی دیگر این که: ساخت تندیس حیوانات از نظر بیشتر مراجع اشکال دارد؛ حال آن که ما نماد آن ها را روی علماتی که در جلوی هیئات حمل می شود می بینیم و محل نگهداری دائمی آن هم معمولاً در مساجد مي باشد، که خود مزید بر علت است.

 گاهی، افرادی در برخی تکایا با استفاده از صدای بلندِ  بلند گوها و در اطراف منازل مسکونی به عزاداری می پردازند آن هم در اوقات استراحت مردم که به جای اثر مثبت، تأثیری نامطلوب می گذارد. در حالی که به استناد حکم فقهی حرمت ایذاء مسلمین؛ اگر مسلمانی از صدای بلندِ بلندگوها ناراحت باشد؛ حتی باید مانع پخش صدای اذان شد چه برسد به نوحه خوانی و عزاداری. 

برخی از محرم، فقط سیاه پوشیدنش را آموخته اند و زنجیر زدن را؛ (قصد نفی آن ها را ندارم) اما مسأله ی مهم تر؛ درک فلسفه ی قیام عاشوراست. حال آن که ما مغز و پیام اصلی را واگذار کرده و به پوسته ی آن چسبیده ایم! بیایید سعی کنیم مشمول قول ملای رومی نشویم آن جا که فرمود:

( ما ز قران مغز را برداشتیم                                  پوست را بهر خران بگذاشتیم)

قصوری هم اگر هست ازعالمان دینی است که به جای روشنگری فقط قصد گرفتن چند قطره اشک (ان شاء الله برای قرب الهی ) از مستمع را دارند و لابد هر که اشک بیشتری بغلطاند اجر بیشتری برده است!

تا جایی که من می دانم محرم قبل از اسلام بوده و علاوه بر آن ماه هایی دیگر نیز چون رجب، ذی الحجه و صفر نیز حکمِ محرم را داشته اند که جنگیدن در آن ها حرام بوده و اسلام عزیز نیز چون با این فلسفه (حرام بودن جنگ) مخالفتی نداشته  آن را تأیید نموده است.

البته واقعه ی مهمی چون عاشورا بر محرم اثر گذاشته، اما این دلیل نمی شود که جوانانمان را ترغیب به اعمالی کنیم که وجهه ی مذهبی شیعیان را در نظر عامه ی مردم (و حتی پیروان ادیان و مذاهب دیگر) تخریب کنند.

بیاییم به آن ها بیاموزانیم و خود نیز بیاموزیم که امام حسين(ع) زور و زر و تزویر را نپذیرفت و از تعداد کم یارانش نهراسید و از هر چه داشت  برای دفاع از عقیده اش گذشت و رفت تا دین بماند.

بشکست اگر سر من،  به فدای چشم مستت         سر خم می سلامت،  بشکست اگر سبویی!

البته اگر فقط حرف بزنیم همانگونه که تا به حال زده ایم کاری از پیش نخواهیم برد چرا که: دو صد گفته چون نیم کردار نیست!