صدای معلم

  تعداد 521 مادر ایرانی طرفدار صلح، طی نامه سرگشاده ای از مسئولین و مدیران کشور خواسته اند تا صلح را در دستور کار خود قرار دهند. این مادران شامل اقشار مختلف جامعه خانه دار، نویسنده، پزشک، معلم، مدرس، محقق، هنرمند و کارمند هستند از این نامه ي سرگشاده 300 نفر دیگر نیز حمایت کرده اند و جمع آوری امضا برای حمایت از این نامه ادامه دارد.

 متن کامل نامه ي این 521 مادر در پی می آید:

نامه ي سرگشاده به مسئولان و مدیران کشور

 این نامه را درحالی می‌نویسیم که در عرصه ي بین المللی، نوای شوم جنگ هر روز به گوشمان می رسد. نوایی که  فضای کشور و منطقه را ملتهب و ناامن کرده است. در خليج فارس آرایش ناوهاي امريكايي به شکل تهدید آمیزی درآمده و غول های اقتصادی اروپا به جمع حامیان تشدید تحريم‌هاي اقتصادی ضد ایران پیوسته اند و پیش از این نیز شوراي امنيت قطعنامه‌های متعدد علیه ايران صادر کرده است.

 هم از این رو است که ما؛ مادران صلح، می‌خواهیم با این نامه نگراني عميق خود را از وضعيت بحراني كشورمان اعلام کنيم .

 شاید امریکا تصور آن را هم نمی کرد که با کمترین هزینه بتواند این گونه جهان را بر ضد   ایران بسیج کند. در واقع موضعگيري ها و اقدامات برخی از مسئولان کشور ما، به امریکا کمک کرده تا بهانه ي لازم را برای القای اتهامات خود مبنی بر خطرناک بودن ایران و مسلمانان برای جهانیان بدست آورد. این در حالی است که تاوان گفتار و رفتار نسنجیده را ملت ایران و فرزندان ما می پردازند .

گرچه، برخي معتقدند در صورت بروز هر تهاجمي، ایران منافع امريكا را در كل منطقه به خطر خواهد انداخت، اما حتی اگر چنین هم باشد، مشكل ما هزينه‌هايي نيست كه امریکا در جريان چنين اقدامي خواهد پرداخت، بلکه ناامنی در منطقه؛ امنیت ما را نیز مسلماً تهدید خواهد کرد. نگرانی ما هزينه‌هايي است که ما و  فرزندانمان به ناچار در این نا امنی خواهیم پرداخت .

   صد سال است که کشور ما مجلس و نهادهاي مدرن حکومتي دارد و قشرهای تحصيلکرده، روشنفکر، متخصص و حتی عامه ي مردم خواهان مشارکت در سرنوشت خود بوده و هستند. در طول تاریخ تساهل و همزیستی مردم ما با دیگر نژادها، اقوام و مذاهب زبانزد بوده است. سؤال ما اين است كه چنین ملت صلح طلبی اکنون تا چه حد در تصمیم‌گیری درباره ي جنگ و صلح یا تحمل بحران و تحریم های متعدد مستقیماً مشاركت داده می‌شود؟

 نمي‌توان در چنين موقعيت حساسی كه دوران زمینه‌چینی امريكا قبل از حمله به عراق را تداعي مي‌كند، به بهانه ي حفظ امنيت ملي، از دانشجویان، معلمان، روشنفكران، روزنامه نویسان، هنرمندان، کارگران، زنان و مردان و... و همه ي مردم صلح طلب و عدالت خواه با هر مذهب و قومیتی خواست که سکوت کنند و در حرکت های صلح طلبانه فعالیت نکنند و خواهان حق و حقوق خود نیز نباشند  

 ما در برابر سیاستهای تنش زا به خود حق مي‌دهيم كه بپرسیم :

  اگر پرونده ي هسته‌اي امري است مربوط به همه ي ايرانيان و سرنوشت فرزندان ما را رقم مي‌زند، چگونه ما حق اظهار نظرمستقیم در باره این موضوع را که می تواند بر امنیت و سرنوشت ما  و فرزندانمان تاثیرگذار باشد نداریم؟ اگر آتشی بر دامن اين کشور افتد، مگر دودش فقط به چشم مسئولان و تصمیمگیران مي رود؟ تاريخ نشان داده، در هنگامه ي جنگ ها، سختي ها و تحریم ها اين مردم عادي‌اند که قرباني مي شوند، نه صاحبان مال و جاه و قدرت.

آری، ما نگرانیم. ما روزهای تلخ جنگ را فراموش نکرده ایم و هنوز داغ عزیزانمان را در سینه داریم و رنج معلولان و آسیب دیدگان را بر دوش و هر روز نام شهیدانمان، که بر کوچه و خیابان نقش بسته است، از برابر دیدگانمان رژه می روند. ما می‌خواهیم ازاین پس نام فرزندانمان را بر لوح های افتخار در عرصه‌های علمی، فرهنگی، هنری و ورزشی ببینیم. ما نمی‌خواهیم بلای خانمانسوز جنگ دگر بار زندگی ما را به آتش بکشد و یا تحریم های شدید روند زندگی مان را فلج سازد.

امروز صلح را در دستور کار خود قرار دهید، فردا دیر خواهد بود

 . 

مادران طرفدار صلح

صداي معلم: جهت اختصار، اسامي را از متن حذف كرده ايم.